Η ΥΠΕΡΚΟΜΨΗ ALLOKOTA ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ

Στο σπίτι του Δημήτρη, η Allokota δεν “ακουμπήθηκε” απλώς κάπου. Τοποθετήθηκε. Δίπλα σε ένα φωτεινό παράθυρο, με το βλέμμα ψηλά και το σώμα της στραμμένο προς το φως. Εκεί στέκεται υπερήφανη, σχεδόν σαν να παρατηρεί τον χώρο που την φιλοξενεί.

Πίσω της, ένας πίνακας που δεν λειτουργεί σαν φόντο, αλλά σαν συνομιλητής. Η λευκή της επιφάνεια με τις κόκκινες βούλες κουμπώνει με το χρώμα, τη σύνθεση και τη σιωπηλή ένταση του έργου, δημιουργώντας μια μικρή σκηνή, ένα στιγμιότυπο όπου το αντικείμενο γίνεται μέρος της αισθητικής του χώρου.

Ο Δημήτρης με το καλλιτεχνικό του βλέμμα δεν βλέπει τα πράγματα απλά ως διακοσμητικά, αλλά ως φορείς διάθεσης. Με εσωτερική ευαισθησία, καλλιτεχνική ματιά και μια φυσική τάση να φτιάχνει μικρές πανέμορφες συνθέσεις που μοιάζουν ανεπιτήδευτες. Η Allokota φαίνεται να του ταιριάζει, ίσως γιατί στέκεται στον χώρο με τον ίδιο τρόπο που στέκεται κι εκείνος στον κόσμο… με διακριτική ένταση και μια ήσυχη περηφάνια.

Σε αυτό το παράθυρο, με αυτό το φως, η Allokota του Δημήτρη βρήκε το σπίτι της. Και το σπίτι του βρήκε μια μικρή, αλλόκοτη ισορροπία.